Za swoje 2500-letnie istnienie Biełgorod-Dniestrzański odzyskał najbogatszą historię, przeżył liczny epoki historyczne, jego liczne nazwy świadczą o częstym ruchu i zmianie ludności ale brzegi szybkiego Dniestru zawsze gęsto były zaludniane.
Historia Biełgorod-Dniestrzańskiego zaczyna się od końca VI w. do n. e., kiedy wychodźcy z małoazijskogo miasta Mileta na zachodnim brzegu rzeki Dniestr oparli miasto Ofiussu — Tiru. Reszty bardziej starożytnie Tiry, rozmieszczone w miejscu obecnego Biełgorod-Dniestrzańskiego stają się unikatowym zabytkiem historycznym i kultury. Za, prawie, tysiącletnią historię Tiry przeżyła nie jedna inwazja — giety, goty, huny; a w pierwszych wiekach n. e. miasto wchodziło w skład Rimskioj imperia i przemianowuje się w Ałba-Iuliju. Wcześni Słowianie nazywają miasto Turisom, ulici i tiwiercy — Biełgorodem.
W XII w. Biełgorod wchodzi w skład Galicko-Wołynskogo księstwa, z 1214 r. — pod wpływem Wiengierski królestwa. W końcu XIV w. miasto wchodzi w skład Mołdawskiego panowania i zwie się jak Czetatia-Ałbe. On zostaje jego głównym portem i stolicą południowych prowincji Mołdawii. Do tego czasu kończy się i budownictwo potężnej twierdzy — jednego z wystających i ciekawych pomników obronnej architektury średniowiecza. Budownictwo takiego fortyfikacyjnego urządzenia zostało powiązane, przede wszystkim, z polityczną niestabilnością w końcu. O czasie budownictwa twierdzy istnieją różne wersje. 
Jedne uważają ją za turecką, inne mołdawskiej, a cytadela — genueńskiej, powstawała zaś prawie 200 lat (XIII-XV ww). We wszystkie czasy twierdz zachwycała, raziła swoją potęgą i niepristupnostju. Zbudowana na wysokim skalistym brzegu Dniestrzańskiego limanu z miejscowego kamienia — wapniaka, w planie stanowi nieprawidłowy wielokąt placem ledwo większy od 9 ha. Podniósłszy się na boczny plac ścian można obejść moc po obwodzie i zapoznać się z konstrukcyjnymi i architektonicznymi właściwościami obronnej linii.
Długość obronnych ścian koło 2,5 km, wysokość ścian i wież od 5 do 15 m, grubość z 1,5 do 5 m. Od północy twierdz obmywa się wodami Dniestrzańskiego limanu, od trzech pozostałych stron otoczona przez głęboki rów, wyciętym w skale. Początkowo rów zapełniał się wodą, go głębokość zestawiała koło 20 m, szerokość 14 m., poza tym, wewnętrzna ściana rowu trwała do wzrosty człowieka i służyła jako obrona dla tych, kto ochraniał go. W ściany twierdzy zostało wbudowane 34 wieże, różne w planie, po wysokości i przeznaczeniu. 12 z ich — poły wewnątrz, stanowiły pomieszczenia mieszkalne, przerobione na samodzielną obronę i przechowywanie społecznych zapasów ziarna. Pewne z tych wież mają swoje nazwy, związane ze najstarszymi legendami i podaniami — wieże Owidiusza, Puszkina, Więzienie, Komendanta i Skarbnica. Wejście w moc od strony miasta dochodziło do skutku przez Główne (Kilijskije) brama — to był najważniejszyj obiekt w obronie, kiedyś tu był mostem zwodzonym, dwa dwuskrzydłowej bramy, dwie spiczaste kraty — giersy, w drugim kondygnacji kładły się otwory albo szpary dla wrzątku i żywicy. Wewnętrznymi obronnymi ścianami twierdz podzielona na 4 podwórza, każdy z ich miał swoje przeznaczenie i mógł wytrzymać oblężenie samodzielnie. 
W XV w. Ottomanskaja imperium przedsiębierze szereg prób zagarnięcia miasta i twierdzy. Najcięższa i okrutna próba została przedsięwzięta w sierpniu 1484 r, kiedy 300-tysięczne wojsko tureckiego sułtana Bajazita II, 50 – ti tysięczne wojsko krymskiego chana Miengli — Girieja i 100 okrętów bojowych oblegnąć twierdz od strony susz i limanu. Napastniczki zasypały głęboki pańszczyźniany rów, kopali rowy dla artylerii, ostrzeliwali od wszystkich stron a następnie uderzyli do szturmu. Po rozpaczliwym oporze obrońcy twierdzy byli zmuszani oddać ją wrogowi. W długich 328 lat było wprowadzonym tureckim panowaniem, miasto otrzymało nową nazwę Akerman (biały kamień), zostaje centrum Akermańskiego sandżaka.
W XVIII w. Rosja przeobraziła się w duże światowe mocarstwo, zajmującą ważne miejsce w systemie międzynarodowych stosunków. Wydarzenia trzech rosyjsko-tureckich wojsk dotknęły terytorium południe Rosji. W 1770 r. po 10 dziennego oblężenia wojska brygadowego generała I. A. Igielstriema — pierwszy raz biorą miasto. W 1789 r. — szturm twierdzy urzeczywistniały wojska pod dowództwem G. Potiomkina, częściami floty czarnomorskiej dowodził F. F. Uszakow, brać udział M. Kutuzow, M. Płatow, Barkłaj-de-Tołli. W 1832 r. twierdz znika jak wojenno-obronne urządzenie, a w 1896 r. została oznajmiona przez historycznoarchitektoniczny pomnik
Dzisiaj Biełgorod-Dniestrzańskia twierdz — to pomnik narodowego znaczenia, pociągająca dla licznych turystów, tu przeprowadzają się pieśniowe festiwale, ściany twierdzy «szturmują» w teatralizowanych priedstawlenijach, można pouczestniczyć i w rycerskich pojedynkach.